İş Yolculuğu (1.Bölüm)

Yazar: Fatıma Kılınç

Yeni bir proje için, 2 mimar
arkadaşlarımla, Kore ye davet edilmiştik.
3 ay evet tam üç aydır o projenin
üstünde gece gündüz çalışmıştık.
Evden aceleden çıktım, iş yerine geç
kalmıştım. Projemizi Korenin en önemli şirketine sunucaktık, arkadaşlarım
benden bayağı önce çıkıp gitmişlerdi. Arabama atladım hızlı sürmeye başladım...
Ben : Ay inşAllah sıramız
gelmemiştir, yoksa patron beni öldürür :'(
Tam o sırada ışık kırmızıya geçti ve
ben bunun farkında olmadan karşı taraftan gelen bir insanı gördüm ve anii bir
fren yaptım.
Ben : Aman Allahım, çarptımmı yoksa
?!? O.o
Hemen indim arabadan, yerdeki kişiyi
öldü sandim
Erkek : YAAA !!! DELİRDİNİZMİ YOKSA
KÖR MÜSÜNÜZ, BENİ ÖLDÜRÜCEKTİNİZ !!!
Ben : Şey ben.. [ sözümü kesti ]
Erkek : Çabuk beni hastaneye
götürün, ayağım çok kötü ağrıyor !!
Ben : ama ben.. [ tekrar sözümü
keserek ]
Erkek : YOKSA ŞİKAYETÇİ OLUCAM !! [
telefonu eline aldı ] Polisin numarası kaçtı ?
Ben : TAA..tamam tamam !! Kusura
bakmayın, afedersiniz. Lütfen buyrun
Arabama davet ettim ve hastane
yolunu aldım..*Nedir bu başıma gelen ? işimi kaybettim ÖLDÜM BEN AAAAA
deliricem*
Yanımdaki erkek yüzüme bakarak : Ne
oldu rahatsız mı ettim BAYAN ? BEN mi size çarptim acaba ?
Ben : Yoo sadece [derkeen telefonum
çaldı ] Yo Yoboseyoo ??
Erkek : Lütfen tekrar birine
çarpmanıziı istemiyorum, çekin kenara öyle konuşun !
Çektim kenara, telefonun ucundaki
kişinin sesini yanımdaki yabanci erkek de duyabiliyordu çünki o kişi
bağırıyordu
Ben : Efendim ben.... Evet
biliyorum... Ama bi dinleseniz.. Afedersiniz.. Farkındayım...Nasıl ??? Hayir
lütfen efendim kötü birşey oldu, hastaneye gidiyoruz.. Bi birine çarptım da..
hayır hayır öyle kan falan yok .. ama o kişi şikayetçi olur diye LÜTFEN EFENDİM
[ KAPANDI ]
Kahretsin !! [ üzgün, sinirli,
stresli, tedirgin bir şekildeydim ]
Erkek : Affedersiniz ama ayağım
gerçekten acıyor
Sinirli bir sekilde o kişiye baktim,
fark ettim korktu, suratımın halini ben de görsem korkardım heralde [ xD ]
Ben : HASTANE NERDE ?
Erkek : ha ? hastanee ? sağa
sapıcaksınız burdan ondan sonra sola...
Sessizlik çökmüştü...
Erkek : Buralı değilsiniz galiba ?
Ben : [ Tek kelime ile ] Hayır.
Erkek :  ama koreceniz o kadar
kötü değil ?
Ben : Evet öyledir, teşekkür ederim
6 ayda anca bu kadar
Erkek : 6 ay ?
Ben : Evet ben 3 aydan beri
koredeyim ama ondan önce de 4 ay ders almıştım şirketin sayesinde.
Erkek : Neden ?
Ben : *AY BU TIPTE SIKTI HAAA* bakın
ben turkum [hehe ona ne xP]. Belçikadan geldim, belçikada fransız şirketinde
mimar olarak çalışıyorum. Koreden bizim şirketten mimar istenildi, detaylar
gerekmez. Neyse patronum değerlendirme yaptım ve benim grubumu yani ben ve iki
arkadaşım koreye geldik gelmeden öncede daha önce bahsettiğim gibi korece
öğrendik. Geldik burada hem korece hem proje hem iş yeri derken, buraya kadar
geldim. Bugün benim için önemli gündü ve ben iş yerinde değilim. Tamam benim
suçum, evden geç çıktım, nedenmi ? Çünkü ütü yaparken çeketimi yaktım ütüyü
bırakmışım az kalsın evde yanıyordu. Tamda stresli günümde başıma gelmedik
kalmadı derken karşıma siz çıktınız, yine benim suçum kırmızı ışığı görmedim.
Nedir bu yaa ? Bu kadarda şanssız olunmazki. Nazar değdi işte off off é.é
Erkek : Mianhee :s
Ben : Ben özür dilerim, burasımı
hastane ?
Erkek : Evet
Ben : Yürüye bilecekmisiniz ?

Erkek : Denicem
Gördüm çok kötü zorlanıyordu, acil
servisin önünde olduğumuzdan hemen tekerlekli sandalyeyi kaptım.
Ben : Buyrun
Erkek çekinerek teşekkür etti
Erkek : Bu arada isminizi sormaya
fırsatım olmadı kusura bakmayın
Ben : Ben Ebru
Erkek : Bende Teac Yeon, kısa
isminiz varmış
Ben : Türklerle biraz fark var
Hastaneye girdik, hemşireler bizim
tarafa baktı, ilk önce şaşırmışlar gibi, ondan sonra bizim tarafa doğru
koşuştular.....
Neden acaba ?? ....