10. Bölüm
“Lütfen ona
söyleme. Bir kac ay sonra mezun oluyor. Benim problemlerimin onun
derslerini etkilemesini istemiyorum.”
“Ahsen, bunu neden yapiyorsun
kendine?”
“Tanriya bunu bana neden yaptigini niye sormuyorsun?”
Ahsen elini sol yanaginin üstüne koydu. Choi Dongwook üzgünce kafasini egdi.
“Peki simdi ne yapmayi düsünüyorsun? Nereye gideceksin?”
“Gitcek hicbir yerim yok. Baska bir is bulup kardesime bakmaya devam etmeliyim.
Bu hep böyleydi ve hep böyle kalcak. Bununla mutluyum.”
“Basit bir hayatla eskiden mutluydun. ‘Eskiden’.”
“Dertlerimi dinleyen birine ihtiyacim oldugu icin sana herseyi anlattim.
Bunlari sana benim fikrimi degistirip ona geri dönmemi saglaman icin yapmadim.”
“Gercekten dönmek istemedin mi gittiginde?”
“Hayir,” diye yalan söyledi Ahsen. En iyi arkadasi ama bunu zaten biliyordu.
“Bosver. Beni ikna edip fikrimi degistirmeye calisabilirsin. Onu bulup,
ona geri dönebilirim, ama bunun bir
anlami olmaz. Beni görür ve…”
Ahsen üzgünce yere bakti. “Bana bakar, ve bir canavar görür. Beni tamamen
unutmasini tercih ederim.”
“Ahsen, sen cok güzelsin,” Dongwook Ahsen’in yüzünü eliyle kaldirdi ve
gözlerine bakti, gercekleri söyledigini anlamasi icin.
Ahsen gülümsedi, “Tesekkür ederim. Neden benim arkadasim olmak istedigini hala
anlamis degilim.”
“Benimle arkadas olmayi Kabul ettigine cok sasirmistim! Diger arkadaslarim beni
deli sandi.”
“Haklilarda. Sen manyagin tekisin…”
“O eskidendi,” diye savundu Dongwook.
“Seni deli saniyorlardi ama en azindan seninle arkadas olmak istediler.” Ahsen
üzgünce kafasini egdi.
“Ahsen…”
“Biliyorum, özür dilerim. Kendime acimam’dan biktin. Artik birakcam.”
“Uzun zaman önce kendine acimayi birakmistin, ama simdi, o orospu cocu…”
Ahsen Dongwook’un lafini böldü. “Ise gitmeli degil misin sen?”
Dongwook saatine bakti ve kaslarini catti. Bu ifade Ahsen’e Mr. Park’in sinirli
bakisini hatirlatiyordu. Sinirliyken bile cok güzeldi.
“Evet, gitmeliyim.”
“Benimle dertlestigin icin tesekkür ederim.”
“Bosuna en iyi arkadasin degilim.” Dongwook ona gülümsedi. “Cok fazla düsünme,
Ahsen. Biraz dinlen ve yeni bir is bulmak icin kendini strese sokma. Son bir
kac aydir aldigin para size bir kac ayligina yeteceginden eminim.”
“Ah, aylik derken aklima geldi. Banka hesabini Duygu’nun üzerine actim, ismimi
bilmesinle diye. Parayi ordan alip, hesabi kapatsam iyi olur, demi?”
“Mr. Park’in seni aramaya caliscagini düsünüyorsan, evet, kapatmalisin.” dedi
Dongwook. “Sence seni aramaya gelir mi?”
Ahsen Dongwook’un gözlerine bakamiyordu. “Onun cok sevdigi bir kiz arkadasi
var.”
“Hmm… neyse, ben gitmeliyim Ahsen. Ben isteyken ve Duygu okuldayken sakin kötü
birsey yapiyim deme. Kalbi kirik insanlarin aklina her tür sey geliyor…”
“Ise git, Dongwook.”
“Lütfen ona
söyleme. Bir kac ay sonra mezun oluyor. Benim problemlerimin onun
derslerini etkilemesini istemiyorum.”
“Ahsen, bunu neden yapiyorsun
kendine?”
“Tanriya bunu bana neden yaptigini niye sormuyorsun?”
Ahsen elini sol yanaginin üstüne koydu. Choi Dongwook üzgünce kafasini egdi.
“Peki simdi ne yapmayi düsünüyorsun? Nereye gideceksin?”
“Gitcek hicbir yerim yok. Baska bir is bulup kardesime bakmaya devam etmeliyim.
Bu hep böyleydi ve hep böyle kalcak. Bununla mutluyum.”
“Basit bir hayatla eskiden mutluydun. ‘Eskiden’.”
“Dertlerimi dinleyen birine ihtiyacim oldugu icin sana herseyi anlattim.
Bunlari sana benim fikrimi degistirip ona geri dönmemi saglaman icin yapmadim.”
“Gercekten dönmek istemedin mi gittiginde?”
“Hayir,” diye yalan söyledi Ahsen. En iyi arkadasi ama bunu zaten biliyordu.
“Bosver. Beni ikna edip fikrimi degistirmeye calisabilirsin. Onu bulup,
ona geri dönebilirim, ama bunun bir
anlami olmaz. Beni görür ve…”
Ahsen üzgünce yere bakti. “Bana bakar, ve bir canavar görür. Beni tamamen
unutmasini tercih ederim.”
“Ahsen, sen cok güzelsin,” Dongwook Ahsen’in yüzünü eliyle kaldirdi ve
gözlerine bakti, gercekleri söyledigini anlamasi icin.
Ahsen gülümsedi, “Tesekkür ederim. Neden benim arkadasim olmak istedigini hala
anlamis degilim.”
“Benimle arkadas olmayi Kabul ettigine cok sasirmistim! Diger arkadaslarim beni
deli sandi.”
“Haklilarda. Sen manyagin tekisin…”
“O eskidendi,” diye savundu Dongwook.
“Seni deli saniyorlardi ama en azindan seninle arkadas olmak istediler.” Ahsen
üzgünce kafasini egdi.
“Ahsen…”
“Biliyorum, özür dilerim. Kendime acimam’dan biktin. Artik birakcam.”
“Uzun zaman önce kendine acimayi birakmistin, ama simdi, o orospu cocu…”
Ahsen Dongwook’un lafini böldü. “Ise gitmeli degil misin sen?”
Dongwook saatine bakti ve kaslarini catti. Bu ifade Ahsen’e Mr. Park’in sinirli
bakisini hatirlatiyordu. Sinirliyken bile cok güzeldi.
“Evet, gitmeliyim.”
“Benimle dertlestigin icin tesekkür ederim.”
“Bosuna en iyi arkadasin degilim.” Dongwook ona gülümsedi. “Cok fazla düsünme,
Ahsen. Biraz dinlen ve yeni bir is bulmak icin kendini strese sokma. Son bir
kac aydir aldigin para size bir kac ayligina yeteceginden eminim.”
“Ah, aylik derken aklima geldi. Banka hesabini Duygu’nun üzerine actim, ismimi
bilmesinle diye. Parayi ordan alip, hesabi kapatsam iyi olur, demi?”
“Mr. Park’in seni aramaya caliscagini düsünüyorsan, evet, kapatmalisin.” dedi
Dongwook. “Sence seni aramaya gelir mi?”
Ahsen Dongwook’un gözlerine bakamiyordu. “Onun cok sevdigi bir kiz arkadasi
var.”
“Hmm… neyse, ben gitmeliyim Ahsen. Ben isteyken ve Duygu okuldayken sakin kötü
birsey yapiyim deme. Kalbi kirik insanlarin aklina her tür sey geliyor…”
“Ise git, Dongwook.”
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder