15.BÖLÜM
-------* Min-kyung'un dilinden *-------
Gece boyunca uyumamıştım. Bana 'Bu oyunu ne zaman bitireceğiz' dediğinde kalbim sancıdı. 'Cevap vermek istemiyorum' dedim ve geçiştirdim. Ama bu oyunun bitmesini istemiyordum.Daha doğrusu bu oyunun gerçek olmasını istiyorum.
Herkesin önünde sevgili olmadığımızı söylememi istedi. Yapamadım. Dilim söylemek istese de kalbim durduruyor.Ama o benden yürekli çıkıp tam söyleyecekken'Biz nişanlıyız' dedim. Onu kaybetmek istemiyorum.Çünkü ben..onu...SEVİYORUM...
--------* Hana'nın dilinden *---------
Ne nişanı? Ne saçmalıyor bu aptal? Acaba Hyun-shik buralarda da o yüzden mi böyle yapıyor? diye düşündüm ve etrafa baktım.Hyun-shik yoktu.Min-kyung'a dönüp:
-Ne diyorsun sen??
dedim dişlerimi sıkarak.
-Her neyse.Burada yeterince kaldık.Şimdi izin verin de biraz ısınıp birşeyler yiyelim.dedi Min-kyung.
Sonra beni iteleye iteleye götürdü.Birden Shin bizi durdurdu:
-Ne oluyor Min-kyung?Burda işniz ne? Ne nişanı?
-Daha sonra Jang-ho ve sana açıklayacağım birşeyler var ama şimdi izin verin bize.
Apar topar yukarı kata çıktık.Şimdi 1. kattaydık.Min-kyung beni sınıfa çıkaracakken durdurdum.
-Neden durdun ?Gelsene yukarıdan eşyalarımızı alalım.Telefonumuz ve paramız sınıfta kaldı.
-Asıl sen gel benimle deyip kolundan tuttum ve okulun bahçesinde ucra biryere çeke çeke götürdüm.Herkes sınıfa girmiş olmalıydı.
Sessiz bir yere gelince durdum.Etrafa baktım kimse yoktu.Hızla Min-kyung'a döndüm:
-Aptal! Ne yaptın sen!
-Bundan neden bu kadar rahatsız oldun Ha-na?
-Nesin sen? Beyinsiz mi? Ne nişanı?Ne iş açıyorsun başıma?
sesim yettiğince bağırıyordum.Bana boş boş baktı ve boğazında birşey takılmışçasına yutkundu.
-Gerçekten senin için bir hiçim...
-Bana yaptığın iyiliklerden bahsediyorsan..hayır değilsin.Daha ne kadar teşekkür etmem gerekiyor? Ama herşey düzeldi.Hyun-shik'i unuttum!
-Gerçekten mi?
-Konu bu değil!
-O halde neyden rahatsız oluyorsun??! Bana karşı neden bu kadar soğuksun! diye bağırdı.
-Aptalsın! Anladın mı beni? Tam bir Apt...
LAFIMI TAMAMLAYAMADAN OMUZLARIMDAN TUTUP HIZLA KENDİSİNE ÇEKTİ VE ÖPTÜ !!
Neye uğradığımı şaşırmıştım.Hiçbirşekilde hareket edemedim başta.Birkaç saniye geçtikten sonra kendimi hızla çekip suratına vurdum:
-Senden nefret ediyorum! Anladın mı!! Birdaha sakın karşıma çıkma !
O an utancımdan ölebilirdim.Hızla uzaklaştım.
Sınıfa gitmedim.Eşyalarımı almak için bile uğramadım.Caddelerde,sahilde dolandım durdum.Bu aralar herşeye ağlıyordum ama buna ağlayamıyordum.Okul bitimine yaklaşınca okulun yakınlarına geldim.
Min-kyung,Jang-ho ve Jin-kyong'un çıktıklarını gördükten sonra sınıfa çıkıp eşyalarımı aldım ve eve geldim.Babam hala şehir dışındaydı...O an tek isteğim ona sıkıca sarılmaktı ama olmadı..
Akşam Jin-kyong beni aradı.O gerçekten iyi bir dost fakat yaşadığımı ona açıklayamazdım.
~Min-Kyung Aradı~
Derslere göz gezdirdikten sonra yatağımın üstüne oturdum ve yaşadığım o anı düşündüm.
Telefonum çaldı.Arayan Min-kyung'du.Birkaç saniye sonra açtım ama 'alo' bile diyemedim:
-?
-Ha-na?
-Ne var?
-Bugün neredeydin?
-Seni ilgilendirmez.
-Tabi...Bu arada bugün için....
-Sus! Ölmek istemiyorsan sus! hatırlamak istemiyorum!
-Ne kadar kızsan haklısın.
-İşim var kapatıyorum!
-Ha-na bir dakika..Kapatma..
-Yine ne var !
-Bugün olanlardan sonra çok düşündüm.
-Sana bu konuyu kapat hatırlamak istemiyorum dedim! Beyinsiz misin yoksa öyle görünmeye mi çalışıyorsun!
-Haklısın ama dinle...Böyle birşeyi daha önce hiç yaşamadım,emin değilim.Bilirsin böyle şeyleri saçma bulurum.Bu yüzden sana senin de sinir olduğun o kelimeyi söylemeyeceğim.
*Bu kelimeyi tahmin edebiliyordum* devam etti:
-Ama..Ha-na...
-Kapatıyorum! Telefonu neden açtım ki zaten!
Tam kapatacakken:
-Bu oyunun gerçek olması imkansız mı Ha-na?
Hiçbirşey söylemeden yüzüne kapattım
Yazar: Kim Fueisa
Umarım hikayemi beğeniyorsunuzdur. Bu bölüm uzun oldu özür dilerim ♥
-------* Min-kyung'un dilinden *-------
Gece boyunca uyumamıştım. Bana 'Bu oyunu ne zaman bitireceğiz' dediğinde kalbim sancıdı. 'Cevap vermek istemiyorum' dedim ve geçiştirdim. Ama bu oyunun bitmesini istemiyordum.Daha doğrusu bu oyunun gerçek olmasını istiyorum.
Herkesin önünde sevgili olmadığımızı söylememi istedi. Yapamadım. Dilim söylemek istese de kalbim durduruyor.Ama o benden yürekli çıkıp tam söyleyecekken'Biz nişanlıyız' dedim. Onu kaybetmek istemiyorum.Çünkü ben..onu...SEVİYORUM...
--------* Hana'nın dilinden *---------
Ne nişanı? Ne saçmalıyor bu aptal? Acaba Hyun-shik buralarda da o yüzden mi böyle yapıyor? diye düşündüm ve etrafa baktım.Hyun-shik yoktu.Min-kyung'a dönüp:
-Ne diyorsun sen??
dedim dişlerimi sıkarak.
-Her neyse.Burada yeterince kaldık.Şimdi izin verin de biraz ısınıp birşeyler yiyelim.dedi Min-kyung.
Sonra beni iteleye iteleye götürdü.Birden Shin bizi durdurdu:
-Ne oluyor Min-kyung?Burda işniz ne? Ne nişanı?
-Daha sonra Jang-ho ve sana açıklayacağım birşeyler var ama şimdi izin verin bize.
Apar topar yukarı kata çıktık.Şimdi 1. kattaydık.Min-kyung beni sınıfa çıkaracakken durdurdum.
-Neden durdun ?Gelsene yukarıdan eşyalarımızı alalım.Telefonumuz ve paramız sınıfta kaldı.
-Asıl sen gel benimle deyip kolundan tuttum ve okulun bahçesinde ucra biryere çeke çeke götürdüm.Herkes sınıfa girmiş olmalıydı.
Sessiz bir yere gelince durdum.Etrafa baktım kimse yoktu.Hızla Min-kyung'a döndüm:
-Aptal! Ne yaptın sen!
-Bundan neden bu kadar rahatsız oldun Ha-na?
-Nesin sen? Beyinsiz mi? Ne nişanı?Ne iş açıyorsun başıma?
sesim yettiğince bağırıyordum.Bana boş boş baktı ve boğazında birşey takılmışçasına yutkundu.
-Gerçekten senin için bir hiçim...
-Bana yaptığın iyiliklerden bahsediyorsan..hayır değilsin.Daha ne kadar teşekkür etmem gerekiyor? Ama herşey düzeldi.Hyun-shik'i unuttum!
-Gerçekten mi?
-Konu bu değil!
-O halde neyden rahatsız oluyorsun??! Bana karşı neden bu kadar soğuksun! diye bağırdı.
-Aptalsın! Anladın mı beni? Tam bir Apt...
LAFIMI TAMAMLAYAMADAN OMUZLARIMDAN TUTUP HIZLA KENDİSİNE ÇEKTİ VE ÖPTÜ !!
Neye uğradığımı şaşırmıştım.Hiçbirşekilde hareket edemedim başta.Birkaç saniye geçtikten sonra kendimi hızla çekip suratına vurdum:
-Senden nefret ediyorum! Anladın mı!! Birdaha sakın karşıma çıkma !
O an utancımdan ölebilirdim.Hızla uzaklaştım.
Sınıfa gitmedim.Eşyalarımı almak için bile uğramadım.Caddelerde,sahilde dolandım durdum.Bu aralar herşeye ağlıyordum ama buna ağlayamıyordum.Okul bitimine yaklaşınca okulun yakınlarına geldim.
Min-kyung,Jang-ho ve Jin-kyong'un çıktıklarını gördükten sonra sınıfa çıkıp eşyalarımı aldım ve eve geldim.Babam hala şehir dışındaydı...O an tek isteğim ona sıkıca sarılmaktı ama olmadı..
Akşam Jin-kyong beni aradı.O gerçekten iyi bir dost fakat yaşadığımı ona açıklayamazdım.
~Min-Kyung Aradı~
Derslere göz gezdirdikten sonra yatağımın üstüne oturdum ve yaşadığım o anı düşündüm.
Telefonum çaldı.Arayan Min-kyung'du.Birkaç saniye sonra açtım ama 'alo' bile diyemedim:
-?
-Ha-na?
-Ne var?
-Bugün neredeydin?
-Seni ilgilendirmez.
-Tabi...Bu arada bugün için....
-Sus! Ölmek istemiyorsan sus! hatırlamak istemiyorum!
-Ne kadar kızsan haklısın.
-İşim var kapatıyorum!
-Ha-na bir dakika..Kapatma..
-Yine ne var !
-Bugün olanlardan sonra çok düşündüm.
-Sana bu konuyu kapat hatırlamak istemiyorum dedim! Beyinsiz misin yoksa öyle görünmeye mi çalışıyorsun!
-Haklısın ama dinle...Böyle birşeyi daha önce hiç yaşamadım,emin değilim.Bilirsin böyle şeyleri saçma bulurum.Bu yüzden sana senin de sinir olduğun o kelimeyi söylemeyeceğim.
*Bu kelimeyi tahmin edebiliyordum* devam etti:
-Ama..Ha-na...
-Kapatıyorum! Telefonu neden açtım ki zaten!
Tam kapatacakken:
-Bu oyunun gerçek olması imkansız mı Ha-na?
Hiçbirşey söylemeden yüzüne kapattım
Yazar: Kim Fueisa
Umarım hikayemi beğeniyorsunuzdur. Bu bölüm uzun oldu özür dilerim ♥
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder